رفتي و چه ساده مرا فراموش کردي

گفتگوی چهار شمع  

نفهميدي چه مي گويم
ندانستي چه مي خواهم
*
گمان کردي که چون از عشق مي گويم
نياز پيکرم را در تو مي جويم
*
تو فکر کردي
که عشق جز خواهش تن نيست
و جز اين آرزو در باطن من نيست
*
نفهميدي! نفهميدي!
که اين افکار در من نيست!!
*
و عشق آن واژه پاکيست
براي من...
که بي تو معني تنهايي مطلق
براي دستهاي من...

براي حرف هاي من...
براي آنچه مي گويم...
*
نمي داني! نمي داني!...
چه مي گويم

توی یک جنگل تندیس کبود
یه پرنده آشیونه ساخته بود

خونه داغ عشق خورشید تو پرش
جنگل بزرگه خورشید رو سرش

تو هوای آفتابی روی درختا میپرید
تنشو به جنگل روشن خورشید می کشید

تا یه روز ابرای سنگی اومدن
دنیای قشنگشو بهم زدن

هر چی پر زد آسمون آبی نشد
ابرا موندن هوا آفتابی نشد

بسکه خورشیدشو تو زندون سرد ابرا دید
یه دفعه دیوونه شد از توی جنگل .......... پر کشیــــــد

 
زندگیشو توی جنگل جا گذاشت
رفت و رفت ابرا رو زیر پا گذاشت

رفت و عاقبت به خورشیدش رسید
اما خورشید به تنش آتیش کشید

اگه خورشید یکی تو آسمونه
مرغ عاشق رو زمین فراوونه

روزی یکی به بالا چشم می دوزه
میره با اینکه میدونه می سوزه

من همون پرنده بودم که یه روز خورشید و دید
اسم من یه قصه شد قصه رو دنیـا شنیــــــــــد

 شوقی نمانده

خیلی وقته حالم بده..ولی هیچ کسی متوجه نیست.

به نام خدايي ، كه جز به فضل و رحمتش به چيزي اميدوار نيستم
و از چيزي جز عدل و دادش نمي ترسم
سلامي به درازي ساليان سال و به تازگي و سرزندگي بهار
 
 
آنجا که آفتاب آرزو
به سرخي مي گرايد و
                        نشانه هاي زندگي
                                    حکم بر فراموشي ميدهد ،
 چاره اي نيست جز
 حرکت در مسير سرنوشت...
 
روزها گذشت
و درخت انتظار
جز ميوه نااميدي
ثمري نداشت

تو که نيستي تا ببيني من و اين دل شکسته تک و تنها توي غربت به اميد تو نشسته تو که نيستي تا ببيني منو اين دستاي خسته يه ورق کاغذ خالي با يه احساس شکسته تو که نيستي تا ببيني منو اين روزاي غميگين يه سکوت سرد و وحشي توي لحظه هاي سنگين تو که نيستي تا ببيني منو ديواراي سنگي فاصله بين منو توست،کاش بگي که برميگردي تو که نيستي تا ببيني منو اين پلکاي خيسم تو تموم بي کسيها دارم از تو مينويسم تو که نيستي تا ببيني لحظه هام بي تو چه سردن واسه نبودن تو هموشون

فرياد مي زنم تو را تا روح دردمند ياس را با آواي دل نواز بهار آرامش بخشي. اي ستاره زيبايي ها! فرياد مي زنم تو را تا ياورم باشي در خيابان هاي پر از خستگي. فرياد مي زنم در سکوتي پر ازدحام تا بشنوي صدايم را از پي پرده هاي تاريکي اي سپيده روشنايي ها! بي قرار تواَم؛ غروب بي کسي هايم را درياب. من خسته ام؛ فريادم را بشنو و باور کن دلتنگي هايم را

ولرزش يک دل....ابريِ سپيد روحي مه آلود.....پرده اي اشک.....
شاخه اي رز سرخ در دستم.....حس کردن گرماي قطره اي باران دل بر سرماي گونه هاي تن.....هستي من بر اشک.....هستي گلبرگهاي رز بر خاک......شبنم اشک بر گلبرگها.....تار و پود خاک مي لرزد.....
و من کنار دوست داشتن آهنگين همهء کساني که سرخي اين حس را به صورتي زمينهء هستي ام ضميمه کردند ، تنها شده ام.....دوست داشتن؟!؟!؟!؟!؟ دوست داشتن‌؟!؟!؟!؟!؟دوست داشتن؟!؟!؟!؟!؟......(دوستشان دارم چون دوستم دارند......دوستم دارند چون دوستشان دارم.....دوست داشتني براي دوست داشتن!!!!!!!!!!!!.....)
و بي رنگي ِ رنگ رنگِ اشکهايي که از سکوت دلم فرياد ميزنند.....
هستي گلبرگهاي رز بر خاک.....هستي من بر اشک.....
ردپايي سياه بر سپيدي يک احساس.....

اگر مي بيني که زنده ام ، نفس مي کشم ، تنها به خاطر وجود تو است...
 
اگر مي بيني شادم ، خندانم ، با وجود اينکه اينهمه غصه
 
 در دل دارد ، تنها به اميد بودن تو است....
 
اگر مي بيني آرامم ، بي تابم ، سر به زير ، ساکت و گوشه گير ، فقط
 
به خاطر عشقي است که از سوي تو در دلم نشسته است....
 
اگر ديدي گريانم ، خسته ام ، شکسته ام ، پريشانم ، بدان که بدجور
 
 دلم هواي تو را کرده است و دلم ديگر طاقت دوري تو را ندارد !

کنون مي روم....
مي روم به غربت خويش در حجمي از هيچ برسم......
....مي روم......
به ناکجاي محبت که رسيدم ، در انزجار بودن و بودن انزجار گم مي شوم.......
شايد بعدها..... ، شايد بعدها در نيستي هستي پيدا شوم.....
مي روم.....
شايد در يکي از روزهايت با نام فردا ، در پشيماني امروزت مرا يافتي......
مي روم از بلنداي لحظه ها به پستي هستي بنگرم......و بر به نيستي رسيدن بودنم اشک ببارم.....
مي خواستم حرم نفسهاي بي قاعدهء عشق(همان نام سرخ رنگِ دوست داشتن) را بر سرماي گونه هايم پيوند زنم ، ليکن ،.....تلخي اين حس بر نفس بودنم آوار شد.....

اگه مي دونستي قطره ي بارون وقت دور شدن از ابر چه حسي داشت اگه مي دونستي يه بندر وقت رفتن کشتي ها چه تنها ميشه اگه مي دونستي درخت کاج وقت پر کشيدن پرنده ها چه غمگين ميشه اگه مي دونستي که رفتنت چه آتشي بر جانم کشيد اون وقت اين قدر راحت نمي گفتي << خداحافظ

سکوت چشمانم مرز زمان را مي شکند نگاه دلم براي بودنت هر لحظه تمنا مي کند . و بودنت تمام اميد زندگيم مي شود در تقدير بودنم باران نمي باريد اما از لحظه بودنت آسمان بارانش را ارزاني کرده دنياي دلم در اين تنگناي بودن در اين حس پرواز جز لحظه هاي با تو بودن آرزويي در دل ندارد